trump tariffs ಈಗ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಪದ ಎನ್ನಬಹುದೇನೊ….ತೆರಿಗೆ, ಸುಂಕ, ಶಿಕ್ಷೆ, ಪ್ರತಿಬಂಧ, ದಾಳಿ, ಆಕ್ರಮಣ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಯುದ್ಧ ಇಂತಹ ಶಬ್ದಗಳನ್ನೇ ಇಂದು ನಾವೀಗ ಪ್ರತಿ ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿಗಳಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಸಾಮಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಾಗಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಹಾಗೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಮನುಕುಲ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಣಿಕುಲಕ್ಕೆಂದು ಇರುವುದು ಇದೊಂದೇ ಜಗತ್ತು.
ನಾವು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಪೈಸೆ ಪೈಸೆ ಸಂಗ್ರಹಮಾಡಿ, ಸಾಲಸೋಲ ಮಾಡಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಏಕೆ? ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ತದನಂತರ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಸೂರಿಲ್ಲದಂತಹ ಕಠಿಣ ಸ್ಥಿತಿ ಅನುಭವಿಸದೆ ಯಾವ ಹಾಗೂ ಯಾರ ಹಂಗು ಇಲ್ಲದೆಯೆ ಬದುಕಲಿ ಎಂಬ ದೂರಾಲೋಚನೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲವೆ? ಆದರೆ ಇರುವ ಮನೆಯನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?
ಸದ್ಯ, ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು, ದೇಶಗಳ ವಿಪರೀತ ವರ್ತನೆಗಳು, ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಾದರೂ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕದ ಛಾಯೆಗಳು ಮನೆನಾಶದಂತಹ ಚಿತ್ರಣವನ್ನೇ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಾದ ಭೂಮಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಕರಾಳ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟು ಮಾಡಲಿದ್ದಾರೆಂಬ ಭಯದ ವಾತಾವರಣ ಉಂಟು ಮಾಡಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರದೃಷ್ಟಕರ.
ಭೌಗೋಳಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದಾದರೆ ಈ ವರ್ಷದ ಆರಂಭವೇ ಹಲವು ನಾಟಕೀಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತ ಬಂದಿದೆ. ಕಳೆದ ಹಲವು ದಶಕಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸ್ಥಿರವಾದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗತಿಕ ರಾಜಕಾರಣ ಈಗ ತೀವ್ರವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗೊಳಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದೆ.
ಈ ಹಿಂದೆ ಯಾವುದೇ ದೇಶ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶದ ವಿರುದ್ಧ ತನ್ನ ಅಸಹಮತಿ ಅಥವಾ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಮೃದುತ್ವದ ತಳಹದಿಯಲ್ಲೇ ಮಿತಿ ಮೀರದ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಖಂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಹಾಗೂ ಹೀಗೊಂದು ದೇಶ ತನ್ನ ಬೇಸರ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿತೆಂದರೆ ಅದು ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಈಗ ಕೆಲ ಸಮಯದಿಂದ ಗಮನಿಸಿ ನೊಡಿ, ತೀರಾ ನೇರವಾಗಿ, ಕಡ್ಡಿ ತುಂಡು ಮಾಡಿದಂತೆ ದೇಶಗಳು ವರ್ತಿಸುತ್ತಿವೆ. ನಾ ಮುಂದೆ, ತಾ ಮುಂದೆ, ನಾ ದೊಡ್ಡವ, ನೀ ಚಿಕ್ಕವ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸದೆ ಇರಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ನಾಶಕ್ಕೆ ನಾ ಪಣ ತೊಟ್ಟಿರುವೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ದೇಶಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇನ್ನೇನು ಇಬ್ಬರೂ ಈಗ ಜಗಳವೇ ಆಡಬಹುದೆನ್ನುವುದರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿಕೆ-ಪ್ರತಿಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ದೇಶಗಳು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ಆದರ, ಘನತೆ ಎಂಬಂಶಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಅಹಂಕಾರ ಎಂಬುದು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸದೃಢವಾಗಿರುವ ದೇಶಗಳು ತಾವೇ ನಾಯಕ ಎನ್ನುವಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಇದೊಂದು ವೈಶ್ವಿಕ ಕುಟುಂಬ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನರು, ರಂಗ-ರೂಪ, ಜಾತಿ, ಧರ್ಮದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಭೇದ-ಭಾವಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು, ಇತರೆ ಬಡ ಹಾಗೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದುತ್ತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಸಹಯೋಗ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಎಲ್ಲ ಮೂಲ ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ ತತ್ವಗಳು ಕೇವಲ ಕಾಗದಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಹೊರತು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಜಾರಿಯಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಈಗಾಗಲೇ ಉಕ್ರೇನ್-ರಷ್ಯಾ ಸಂಘರ್ಷ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ. ಹಲವು ವೈಶ್ವಿಕ ತಜ್ಞರ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹನೆ ಹಾಗೂ ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದರೆ ಯಾವಾಗಲೋ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ಅಮೆರಿಕ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ದೇಶಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರ ವಾದವಾಗಿದೆ.
ಅಲ್ಲದೆ, ಕೆಲ ಗಣ್ಯ ಪರಿಣಿತರ ಪ್ರಕಾರ, ಅಮೆರಿಕ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಈ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಎಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಎನ್ನುವುದಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ ಮೂರನೇಯ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ತರುವಾಯ ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಏಕ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.
ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿ ಚಲನವಲನ, ಪ್ರತಿ ದೇಶಗಳು ಅಮೆರಿಕದ ಮಾತನ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಲುವನ್ನು ಅಮರಿಕ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದು ಹಲವು ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರ ಬಲವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
ಆದರೆ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರ ತಾನು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಯುತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಅದು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಯಾವ ನಿಯಮವೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನೆ ಸರ್ವಕಾಲಿಕ ಬಲಶಾಲಿ, ನನ್ನಂತೆ ಇನ್ನಾರೂ ಆಗಬಾರದು ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಅಥವಾ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಆ ದೇಶ ತಾಳಿದರೆ ಅದು ಉತ್ತಮವಾದ ವಿಷಯವೂ ಅಲ್ಲ.
ಖಂಡಿತ, ಅದು ಸಹ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅಪ್ಡೇಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರ ವಿರೋಧವೂ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದರ ತಯಾರಿಯೇ ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಅದು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇ ಸರಿ ಹಾಗೂ ಮಿಕ್ಕವರಾರೂ ಆ ರೀತಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಆ ರಾಷ್ಟ್ರ ಹೊಂದಿದರೆ ಅದು ಒಪ್ಪತಕ್ಕ ವಿಷಯವಲ್ಲ ಎಂಬುದಂತೂ ಖಚಿತ.
ಸದ್ಯ ಅಮೆರಕ ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅದರ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿರುವ ಟ್ರಂಪ್ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೊಂದಿರುವಂತೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಅಮೆರಿಕ ಹಾಗೂ ಭಾರತದ ಮಧ್ಯೆ ಮುಸುಕಿನ ಗುದ್ದಾಟ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದೆ ಇದೆ.
ಗಣ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತ ಕೆಲ ಇತ್ತೀಚಿನ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಅಮೆರಿಕದ ಮುಂದೆ ಮಂಡೆಯೂರಿ ಕೂರುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಮೇಲಿನ ಕಿಕಿರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ಭಾರತ ಎದೆ ಸೆಟೆಸಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಅದರ ಸ್ವಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗೆ ಆಗಿರುವ ಧಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಅವಮಾನ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ತಿರುಗೇಟು ನೀಡುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿದೆ.
ಇನ್ನು, ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅಮೆರಿಕ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಈಗಾಗಲೇ ಐವತ್ತು ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ಟಾರಿಫ್ ಘೋಷಿಸಿಯಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟು ನೀಡಿ ಅದು ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದೆ ಅಮೆರಿಕ. ಕೇವಲ ಭಾರತವಷ್ಟೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಲು ಸಜ್ಜಾಗಿರುವಂತಿದೆ ಅಮೆರಿಕ.
ಹಾಗಾಗಿಯೋ ಏನೋ..ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಟ್ರಂಪ್ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸದ್ಯ ಈಗವರು ಅಮೆರಿಕದಾಚೆ ತಯಾರಾಗುವ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ನೂರು ಪ್ರತಿಶತ ಟಾರಿಫ್ ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲೇ ಚಿತ್ರಗಳು ತಯಾರಾಗಬೇಕು, ಅಮೆರಿಕದ ಜನರಿಗೇನೆ ಕೆಲಸಗಳು ಸಿಗಬೇಕು, ಅಮೆರಿಕದ ಚಿತ್ರಗಳೇ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರ ನಿಲುವಾಗಿದೆ.
ಟ್ರಂಪ್ ಅವರ ಈ ಘೋಷಣೆ ಭಾರತದ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲಿದೆಯೆ?
ಇನ್ನು, ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಲವು ದೇಶೀಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅಮೆರಿಕ ವರ್ಸಸ್ ಬಾಲಿವುಡ್ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿವೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ಭಾರತದ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಉಂಟು ಮಾಡಲಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಹೌದು ಎಂದಾದರೂ ನಾವು ನೀವೆಲ್ಲ ಅಂದಾಜಿಸುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ.
ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರಗಳ ಪಾಲು ಅಮೆರಿಕದ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿರುವ ಪಾಲು ಪ್ರತಿ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಐದರಿಂದ ಏಳು ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು. ಇದನ್ನು 2024 ರಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದಿರುವ ವರದಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ ಚೀನಾ ಹಾಗೂ ಜಪಾನ್ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮದಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಇದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಕಾರಣ, ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಕಾಲಿಕ ದಾಖಲೆ ಬರೆದಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಹಾಗೂ ಜಪಾನಿನ ಅನಿಮೇಷನ್ ಆಧಾರಿತ ಚಿತ್ರಗಳು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಮೆರಿಕದ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪೈಪೋಟಿ ನೀಡುತ್ತಿವೆ.
ಅಮೆರಿಕದ ಗಲ್ಲಾಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಸರ್ವಕಾಲಿಕ ದಾಖಲೆ ಬರೆದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಅವತಾರ್, ನಂತರ ಅವೆಂಜರ್ಸ್ ಎಂಡ್ ಗೇಮ್, ಟೈಟಾನಿಕ, ಸ್ಟಾರ್ ವಾರ್ಸ್, ಜುರಾಸಿಕ್ ವರ್ಡ್, ಸ್ಪೈಡರ್ ಮ್ಯಾನ್ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಚಿತ್ರಗಳಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಚಿತ್ರಗಳ ಗಳಿಕೆ 2 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಮೇಲೆಯೆ ಇದೆ.
ಎರಡು ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಮೌಲ್ಯ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದದ್ದಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯ ಕರೆನ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಇದರ ಮೌಲ್ಯ ಹದಿನೇಳು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ದಾಟುತ್ತದೆ. ಅಂಥದ್ದರಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚೀನಾದ ನೆ ಝಾ 2 (Ne Zha 2) ಎಂಬ ಅನಿಮೇಷನ್ ಚಿತ್ರ ಅಮೆರಿಕದ ಟಾಪ್ ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದೆ ಹಾಗೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಜಪಾನಿನ ಡೆಮನ್ ಸ್ಲೇಯರ್ – ಇನ್ಫಿನಿಟಿ ಕ್ಯಾಸಲ್ ಎಂಬ ಅನಿಮೇಷನ್ ಚಿತ್ರ ಹಾಲಿವುಡ್ಡಿನ ಫ್ಯಂಟಾಸ್ಟಿಕ್ ಫೋರ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟಿಸಿದೆ. ಅಂದರೆ ಇವುಗಳ ಗಳಿಕೆ ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಗಳಲ್ಲಿದೆ.
ಹಾಗಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಈ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಮರಿಕದಲ್ಲಿ ಗಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಜಪಾನ್ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮಗಳು ಪೈಪೋಟಿ ನೀಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುವ ಕಾರಣ ಟ್ರಂಪ್ ಅವರ ಈ ಟಾರಿಫ್ ಆ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮಗಳ ಮೇಲೆ ಸಾಕಷ್ಟು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಹುದು.
ಆದಾಗ್ಯೂ, ಬೌದ್ಧಿಕ ತಳಹದಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದಾಗ ಈ ಸುಂಕ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುವುದು ಸಹಜ. ಚಿತ್ರ ಎಂಬುದು ಮನರಂಜನೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿರುವ ಭಾವನೆಗಳ ಗುಂಜ. ಇಂತಹ ಭಾವನೆಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ಸುಂಕ ವಿಧಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಬೌದ್ಧಿಕತೆ, ಸೃಜನಶೀಲತೆ, ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕತೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಂಕ ವಿಧಿಸಿದಂತೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬ್ರ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ದೊರಕಬಹುದಾದ ಒಂದೆ ರೀತಿಯ ವಸ್ತುವಂತಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ನಿಮಗೊಂದು ಅಂಗಿ ಖರೀದಿಸಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ, ವಿವಿಧ ಬ್ರ್ಯಾಂಡಿನ ಅಂಗಿಗಳು ಸಿಗಬಹುದು. ಹೆಸರು, ಅವುಗಳ ತಯಾರಿಕೆ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರೂ ಅವು ಅಂಗಿಯೇ.
ಆದರೆ ಚಿತ್ರಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಚಿತ್ರಗಳು ವಿಭಿನ್ನ, ಅವುಗಳ ಕಥೆ ವಿಭಿನ್ನ, ಅವುಗಳ ಭಾವನೆ ವಿಭಿನ್ನ. ಚಿತ್ರದ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಶೈಲಿ ಹಾಗೂ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಬಗೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣಕಾರ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅವನ ಆ ಪರಿಣಿತಿಗೆಂದೇ ಅಭಿಮಾನಿ ವರ್ಗವಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ನಿರ್ಮಾಣಕರನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲೇಬೇಕೆಂಬ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಸಹಸ್ರಾರು ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ.
ಈಗ ಆ ನಿರ್ಮಾಣಕಾರ ಅಮೆರಿಕದವನಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಅವನು ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅಮೆರಿಕದಾಚೆ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲೂ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಟ್ರಂಪ್ ಅವರ ಘೋಷಣೆಯ ಕಾರಣ ಈಗ ಅವನ ಆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ನೂರುಪ್ರತಿಶತ ಸುಂಕವಿದೆ.
ಹೀಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವನ ಅಪ್ಪಟ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಚಿತ್ರದ ಟಿಕೆಟ್ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅದರ ಬದಲು ಇನ್ನೊಂದು ಚಿತ್ರ ನೋಡೋಣ ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರೆ? ಹಾಗಾಗಿ ಟ್ರಂಪ್ ಅವರು ಈ ರೀತಿಯ ಟಾರಿಫ್ ಮೂಲಕ ಅಪಾಯವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನಬಹುದು.
ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸುಂಕ ಘೋಷಣೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾನಿ ಉಂಟು ಮಾಡಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲ ಅಮೆರಿಕ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣಕಾರರು ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರದ ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್ ಕೆಲಸಗಳ ಕೆಲ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಾರತವನ್ನೆ ಅವಲಂಬಿಸಿರಬಹುದು, ಕಾರಣ ಅವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಐಗೆಟುಕುವ ದರದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್ ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಆದರೆ ನೀತಿಯ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅಮೆರಿಕದಾಚೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ಚಿತ್ರ ಎಂದಿರುವ ಕಾರಣ ಈಗ ಅಂತಹ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಕೋಕ್ ಬೀಳಬಹುದು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸುಂಕದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ತಂದಿರುವುದು ದುರದೃಷ್ಟಕರವಾಗಿದೆ.
ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರಸ್ತುತ ನಾವು ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲಮಾನ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಪೈಪೋಟಿ ಹಾಗೂ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಸ್ವಾರ್ಥ ಹಾಗೂ ಅಹಂಕಾರದ ದರ್ಪದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳಿಂದ ಜನಿತವಾದ ಯುದ್ಧಗಳಂತಿರುವ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೇನೋ ಅನ್ನುಅವಂತಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಸನಾತನ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಏನೋ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವ ಋಷಿ ಮುನಿಗಳು ಇದನ್ನು ಮೊದಲೇ ಊಹಿಸಿ “ವಸುದೇವ ಕುಟುಂಬ” ಎಂಬ ಧ್ಯೇಯ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ನೀಡಿದ್ದರೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ನಾವು ಬಣ್ಣ, ರೂಪ, ಧರ್ಮ, ಆಕಾರ, ಆಚಾರ, ವಿಚಾರ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಂತಿಮದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರೇ ಆಗಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಷ್ಠಾನಾದಿಗಳನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿಯೇ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಆದರೆ ವಿಶಾಲ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮನುಷ್ಯರೆಂದೇ ಭಾವಿಸುವ ಜನರನ್ನಷ್ಟೇ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನತೆಗೆ, ಮನುಷ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬೆಲೆ ನೀಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು.
