ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಪ್ರೆಸ್ಟಿಜಿಯಸ್ ಹಾಗೂ ಲಾರ್ಜರ್ ದ್ಯಾನ್ ಲೈಫ್ ಅನ್ನುವಂತಹ ದೇವರು ಇದ್ದರೂ ಗಣಪನಿಗಂತೂ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿದೆ.
ಶಿವ, ವಿಷ್ಣು, ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಆಂಜನೇಯ, ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಹೀಗೆ ಹಲವು ದೇವರುಗಳ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಪೂಜೆ ನಿತ್ಯವೂ ಇರುತ್ತದೆಯಾದರೂ ಅವರು ಯಾರೂ ಗಣಪನು ಅನುಭವಿಸುವಂತಹ ಸಂಭ್ರಮ ಸಡಗರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲದೆ, ಗಣಪನಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನವೂ ಇದೆ ಮತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಪೂಜಿಸುವ ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನೂ ಗಣೇಶ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.
ಹೌದು, ಇಂತಹ ಭಾಗ್ಯ ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಗಣೇಶ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ…ಹೀಗೆಂದು ಬೇರೆ ದೇವರಾಗಲಿ, ದೇವತೆಗಳಾಗಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿಲ್ಲ, ಹತ್ತುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ವಿಷ್ಣು ಏನಾದರೂ ಗಣಪನಿಗಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಈ ಸೌಲಭ್ಯ ಎನ್ನುತ್ತ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ ಶಿವನ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ ಏನು ತೀರ್ಪು ಬರಬಹುದು ಅಂತ…!
ಅಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಎಂಬ ಜೀವಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅವನಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿ ಎಂಬ ಅಂಶ ಹಾಕಿ, ಮಾತು ಎಂಬ ಶಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು ಅದಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸು ಅಂತಾ ದೇವರು ಹೇಳಿದ್ದ. ಅದರಂತೆ ಮನುಷ್ಯನೂ ತಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ.
ಆದರೆ ಪಾಪ..ಆ ದೇವ್ರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ತಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವುದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನೇ ಹೊರತು “ದೇವರಂತಹ ಮನುಷ್ಯ”ನನ್ನಲ್ಲ ಎಂದು. ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಗುಣಲಕ್ಷಣವೇ ಹೇಳುವುದು ಒಂದು ಮಾಡುವುದು ಇನ್ನೊಂದು.
ಇಷ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗಣಪನಿಗಂತೂ ಸಖತ್ ಖದರ್ ಬಂತು. ಏಕೆಂದರೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೂ ಮೀಸಲಾದ ದೇವಾಲಯಗಳಿರುವುದಲ್ಲದೆ, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನು ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ ಒಂದು, ಮೂರು, ಐದು, ಒಂಭತ್ತು ಹಾಗೂ ಹನ್ನೊಂದು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತನು, ಮನ, ಧನ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ ಬೇರೆ.
ಹಾಗಾಗಿ ಗಣಪ ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೆ ಆದ್ ರಗಡ್ ಲುಕ್ ನೀಡುತ್ತ ನಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳು, “ಅಬ್ಬಾ, ಅದೃಷ್ಟ ಎಂದರೆ ಗಣಪಂದು ನೋಡು, ಅದೆಷ್ಟು ಭಕ್ತರು ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ” ಎಂದೆಲ್ಲ ಸಂಕಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಣಪನಿಗೆ ತುಂಬ ಹೆಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಭಕ್ತರು ಅದೆಷ್ಟು ತನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಅಭಿಮಾನ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಗಣಪನೂ ತನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರನ್ನು ಸಂಕಟಗಳಿಂದ ಪಾರುಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಸಾಗಿತ್ತು.
ವಿಷಕಾರಿ ಹಾವನ್ನು ಸಾಕಿದರೆ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಚ್ಚದೆ ಇರುತ್ತದೆಯೇ….ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಯಾವ ಆಶಯದಿಂದ ದೇವರು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದನೋ ಆ ಆಶಯವೇ ಮಾಯವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ಮೃಗಕಿಂತಲೂ ಕಡೆಯಾಗತೊಡಗಿದ. ಸಾಕ್ಷಾತ್ ವಿಷಕಾರಿ ಸರ್ಪವಾದ. ಆ ಸರ್ಪವಾದರೋ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಕುಂದು ಬರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಚ್ಚುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಹಾಗಲ್ಲ, ಸಮಯ ಸಾಧಕ, ಸ್ವಾರ್ಥಿ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕನುಸಾರ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಕಚ್ಚಬಲ್ಲ. ಇದು ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅಪ್ಲೈ ಆಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಇಂತಹ ವಿಷ-ಮನುಷ್ಯರು ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.
ಹುದ್ದೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನ ಎರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ…ಹೀಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವವರು ಒಂದಾಗಿ ಕೂಡಿ ಗಣಪನನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ತಪ್ಪೇನು? ಅಲ್ಲಿ ಹುದ್ದೆಗಿಲ್ಲ ಮಹತ್ವ, ಆದ್ರೆ ವೈಯಕ್ತಿಕತೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಗಿದೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಾನ.
ಆದ್ರೆ ಇದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಸರಿ ಹೋಗಲ್ಲ, ಇವರಡನ್ನೂ ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ, ಅದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮದೆ ಆದ ಬಣ್ಣ ಕಟ್ಟಿ, “ಪಾತಾಳ್ ಭಾಜಿ” ಮಾಡಿ ಕೆಲವು ಸಮಯ ಸಾಧಕರು ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯದ್ದೇ ಒಗ್ಗರಣೆ ಕೊಟ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಫ್ ಕೋರ್ಸ್, ಏನೇನೋ ಇಲ್ಲ-ಸಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಆ ಸಾಂಬಾರ್ ನೊಳಗೆ ಹಾಕಿ ಅದರ ಸ್ವಾದ ಕೆಡೆಸಿ ಜನರಿಗೆ ತಿನ್ನಲು ಕೊಟ್ರೆ ಅದು ರುಚಿಸತ್ತದೆಯೇ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ…
ಅದರಂತೆ ಜನರು ಸಹ ಆ ಸಾಂಬಾರ್ ಅನ್ನು ಕುಡಿದು ಇದು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ, ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು ಎಂಬ ಕಾಲಿಂಚು ಉದ್ದದ ನಾಲಗೆ ಚಾಚಿ ಬೀಡುತ್ತಾರೆ..ವಿಡಂಬನೆ ಅಥವಾ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಈ ಪಾತಾಳ್ ಭಾಜಿ ಅಥವಾ ಸಾಂಬಾರ್ ಅನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಷಯ ಇನ್ನೂ “ಹಲವು ಜನರಿಗೆ” ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
ಆದ್ರೆ ಅವರು ಯಾರೂ ಮಿಕ್ಕ ಜನರ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಇದನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕಾವಗಿಯೇ ಇಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ತಯಾರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ತಾವಾಯಿತು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಫಲಿತಾಂಶ, ಜನ-ಜನಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಫೈಟ್, ತಾರತಮ್ಯ, ದ್ವೇಶ, ಕಲಹ ಎಲ್ಲವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುವ ಗಣೇಶನಿಗಂತೂ ಸಹಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ನೋವು. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಕ್ತರು ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇ ಈ ರೀತಿ ಜಗಳ ಕಾಯೋದನ್ನ ಅವನಿಗೆ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನನ್ನವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಬರೋಣ ಎಂದು ವಿಸಾ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಭೂಮಿಗೆ ಹಾಯಾಗಿ ಆಗಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಇನ್ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ಬರೋದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ದಿನ ಯಾವಾಗ ಮುಗಿಯುತ್ತೋ ಅಂತ ಢವ ಢವ ಶುರುವಾಗಿದೆ ಗಣಪನಿಗೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಗಣೇಶನನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸುವಾಗ “ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಮತ್ತೆ ಬೇಗ ಬಾ” ಎಂದು ಜೈಕಾರ ಹಾಕಿದಾಗ, ನಮ್ಮ ಗಣಪ ಮುಕಾ ಮೂತಿ ನೋಡದೆ ಅವರನ್ನು ಕುರಿತು “ಅಯ್ಯೋ ಸಾಕ್ ಮಾಡ್ರಪ್ಪಾ ನನ್ನ ಕೂರಿಸೋದು…ನಿಮ್ ಕಿತ್ತಾಟ ನೋಡೋಕ್ಕಾಗಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಸ್ವರ್ಗದ ಬಲ್ಲ ಮೂಲಗಳಿಂದ ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ.
